rein dufait, maker

door johan_velter

rein dufait_malkolos_16-06-2017_1

Aan de zijkant van het SMAK in Gent staat een beeld van Rein Dufait, gemaakt van cement, kartonnen dozen en touwen. Het is een waarmerk binnen zijn oeuvre: een in zichzelf gekeerde ruwheid die door de stilte een tederheid oproept, vragend om Gregoriaanse muziek, gelukkig is er vogelgekwetter, er is ook het gejank van honden, even verder in het dierenasiel opgesloten.
Het beeld roept een vragen op om het ontvangen van het leed van anderen, een pijnboom. Er is de stevigheid van het cement, maar ook de kwetsbaarheid van het gehavende karton (kartonnen dozen dienden als mal bij de geleidelijke opbouw van het werk), het touw (dat herinneringen oproept aan monniken en vissers) lijkt het geheel bij elkaar te houden. Touw is in onze ogen een ouderwets materiaal geworden, het heeft iets primitiefs, het roept een verdwenen kracht op. De titel is ‘Malkolos, in situ SMAK (Gent)’ (2016) en verwijst zowel naar het maakproces als naar een mogelijke betekenis.

rein dufait_open studio 2017_

In het weekend van 12-13 augustus 2017 houdt Rein Dufait, i.s.m. met zijn galerie Sofie Van de Velde, een tweede ‘open studio’ (Biekorfstraat, 8400 Oostende), een industrieel atelier, gelegen aan de waterkant. Dit jaar heeft hij vertegenwoordigers van 3 generaties uitgenodigd. Kasper Bosmans, een leeftijdgenoot. Met hem is er een gezamenlijk werk te zien. Met Lawrence Weiner is er een conceptueel verband: het denken over de sculptuur in de ruimte. Peter Rogiers is misschien wel de belangrijkste kunstenaar van de tussengeneratie, zijn werk balanceert tussen het figuratieve en het niet-figuratieve, hij maakt onmiskenbaar nieuwe vormen maar de verwijzingen naar de kunstgeschiedenis zijn even evident. Hier is de ratio aan het werk, het bewustzijn van de kunstenaar wordt veruitwendigd.
Het is van Rein Dufait een ambitie en een durf om het eigen werk met zulke kleppers te willen confronteren. De open studio gaat gepaard met de voorstelling van de nieuwe ‘Tesanada’, nummer 7, het achtste in de reeks, die een beeldverslag maakt van het gedane werk.

rein dufait_open studio 2017_ijzer

Een oeuvre is te definiëren als een opeenvolging van variante vormen, een verscheidenheid van materialiteit maar waar de visie, het inzicht, het zoeken, het denken, eenzelfde inspiratie vormt. Niet dat het bewustzijn niet verandert, maar het bewustzijn dat het bewustzijn blijft. Er is evolutie, verandering, verrassing, onverwachte herhaling. Het is die visie die uitmaakt of het werk zichzelf trouw blijft.

rein dufait_open studio 2017_overzicht

De open studio van Rein Dufait is een volwaardige expositie, al heb ik slechts de voorbereiding gezien, de foto’s zijn dan ook momentopnamen in een werkproces. Er zijn ‘mobiles’ te zien, een afrekening met de lichtheid van de lucht, de materie die zich in het onzichtbare wringt en zichzelf autonoom wil tonen. Er zijn nieuwe takwerken die de ruimtelijkheid, de zwaarte uitdagen (balletdansers) ; de takken worden ‘bewogen’ door gemaakte materie, er is een verbindingsproces in gang gezet. Weer is er de combinatie van natuur en culturele artefacten: het is een omgekeerde weg, niet de natuur wordt nagebootst, de natuur is een onderdeel van het nieuwe werk, is grondstof voor (niet van) de kunst. De takwerken kunnen ook als tekening gelden, de fijne takken zijn de getrokken lijnen, de ‘vreemde’ materie knooppunten van stilstand en rust, knooppunten die het leven mogelijk maken.

Niet alleen is er de tegenstelling van de broosheid van de natuur tegenover de zwaarte van het cement en het ijzer, ook zijn er ‘leunende takken’ die als wandelstokken, behangen met werkelijkheid, zijn. In dit werk is er veel beweging, er is een ingehouden spanning die vragen oproept naar kwetsbaarheid en voorkomen. Er is de wind.

rein dufait_open studio 2017_ijzer 2

Er zijn nieuwe ijzeren sculpturen, zichtbaar aan elkaar gelast, er zijn de roestvlekken die al een tijd in dit werk aanwezig zijn. Roest is tegelijkertijd de weerbaarheid maar ook het bloed van de materie. Merkwaardig hoe eenvoudige vormen die eenvoudig tegenover elkaar gezet worden, kunnen spreken waardoor jezelf stil mag worden.

rein dufait_open studio 2017_burcht

Een in zichzelf gesloten vorm, opgesloten, van cement, opgebouwd, laag na laag, met twee rollen die aan weerszijden van het cement door de kunstenaar voortgeduwd worden en zo een muur vormen. Hoe kan een nog niet eerder bestaande vorm toch herinneringen oproepen aan een middeleeuws slot, een bastion tegen de wereld, hoe kan een ruwe structuur weemoed en zorgzaamheid fluisteren, harde materie licht van kwetsbaarheid zijn? Het beeld is opener dan het werk van Thierry de Cordier, toch bezit het een verwantschap. Het werk is onlosmakelijk met de wereld en haar kunstgeschiedenis verbonden, en spreekt ons toe, het is vandaag.

Advertenties