laatste zinnen (102)

door johan_velter

laatste zinnen_102

[…] het hele landschap onbewoond leeg onder de roerloze hemel, de wereld tot stilstand gekomen verstard verbrokkelend uiteenvallend geleidelijk stukje bij beetje in elkaar zakkend als een verlaten, onbruikbaar bouwwerk, overgeleverd aan de incoherente, onverschillige, onpersoonlijke en verwoestende werking van de tijd.

Claude Simon, De weg naar Vlaanderen, vertaald door Jean Schalekamp (1987)

Advertenties