de stilte van de dichter

door johan_velter

christine d'haen_graf campo santo_mei 2017

Ik was droevig om het gevoel van droefenis in mij. Niemand kan mij helpen de verantwoordelijkheid voor mijn leven te dragen.

De onmisbare psychische voedingsbodem, de stilte, waarin de hartslag geregeld wordt, de adem ademt, de geest zich met gedachten verrijkt, de ziel haar kroon openplooit, is door onverstand aangetast.
Stad en huis zijn ziek en sterven. De bewoner verliest zijn scheppingskracht, gestoord, waanzinnig.

Christine D’haen, Uitgespaard zelfportret : verzameld proza, 2004, resp. p. 462 en 521

Beeld: het graf van Christine D’haen en haar man op het Campo Santo te Gent, mei 2017

Advertenties