ecologische kitsch

door johan_velter

Eerst waren er weiden, waar er koeien graasden, net naast een oude Schelde-arm. Vruchtbare grond, de geduchte vette aarde: altijd vreten voor de beesten. Glanzend en gestaag groeiend gras. Dan werden de weiden onder water gezet. Het land werd ‘teruggegeven’ aan de natuur, net alsof de natuur een mens is, net alsof de natuur iets buiten de mens is. De natte gronden verlegden zich en begonnen de huizen aan te vreten. Het woongebied, dat vroeger droog was, werd nat. De natuur heeft ook haar rechten, zei men. U hebt verkeerd gebouwd. Het culpabiliseren van mensen is een gekende truc van de onjuiste machthebbers.

Er werd een hut gebouwd, voor de vogelliefhebbers. Nog geen jaar later lag de hut in duigen: aangevreten door het water, verzonk het hout in het moeras. Cynisch: had men maar tropisch hout gebruikt.

Nu heeft men een plaatselijke kunstenaar bereid gevonden om in het metaal figuurtjes te snijden, de liefhebber waant zich in een kinderkamer. Heeft men dan nog nooit een woerd bezig gezien? Als de vorm iets zegt over de waarden, dan is de waarheid hier ver verwijderd. Zo gaat de natuurvereniging een alliantie aan met de toeristische sector: de zeemzoeterigheid verhult. Zal men de boom omkappen omdat hij water zuigt, schaduw geeft, ruimte biedt, de lucht ons toont?

Advertenties