geen roos

door johan_velter

Voor de eerste maal werden de laatste gedichten van Paul Verlaine, Biblio-sonnets, in het Nederlands vertaald. Een uitgave van Stichting De Roos uit Utrecht, ik zou u wel willen verwijzen naar de website maar die is sinds 2014 niet meer bijgewerkt. Onder het kopje ‘Toekomst’ staat al enkele jaren ‘Zonnig en veelbelovend (wordt vervolgd)’ – geloof ook dit niet.

De stichting geeft boeken in beperkte oplage uit, de 175 genummerde exemplaren zijn voorbehouden voor de leden. De exemplaren zijn dus duur, ook omdat men allerlei technische spitsvondigheden wil toepassen, die echter niet altijd het boek en de tekst ten goede komen maar eerder naar speelgoedboeken neigen. Zo ook deze uitgave weer: het papier nadert het karton dat voor prentenboeken gebruikt wordt, om de mensen bezig te houden werden de bladen geperforeerd, men moet dus de bladen opensnijden maar dat heeft hier geen enkele betekenis (ook niet boekhistorisch, het opensnijden van bladen had vroeger een andere oorzaak, zeer Japans is het ook niet). O.a. details van oude houtsneden moeten het boek opfleuren en dat doen ze niet. Er is een documentair gedeelte maar een bibliofiel boek verdraagt dit artikelgebeuren niet, Ed Schilders heb ik al in betere vorm geweten. De sonnetten zelf zijn de laatste gedichten van Verlaine, en ze zijn in alcohol verzopen. De vertaling is soms onduidelijker dan het oorspronkelijke Frans. Hetzelfde boek maar in een andere uitvoering, is blijkbaar ook verschenen bij Stichting Cultureel Brabant in Tilburg. Veel zin heeft dat soort bibliofilie niet – en dat in een tijd met zulke goede schrijvers, die vragen om hun teksten in een bijzondere uitvoering te kunnen uitgeven. Nee, lees dan liever de goede Verlaine, de betere Rimbaud in een gewone pocketuitgave.

Advertisements