memento mori

door johan_velter

sfcdt_lijnen_november

Vulnerant omnes ultima necat

[…]
De klok in de toren sprak: ‘Koud is mijn leven,
en zonder kleur, en hard.
Voor mij is elke dag op aarde eender.
Vrijdag en zaterdag, zondag en maandag,
ze tonen geen verschil. Ik leef – zonder te hopen;
mijn enige ontspanning, de enige variatie
in mijn door het lot beschikte, bittere eentonigheid
is het verval der wereld.
Terwijl ik mijn wijzers langzaam, lusteloos laat rondgaan,
wordt mij de bedrieglijkheid van al het aardse duidelijk.
Einde en neergang overal. Geluiden van een niet te stuiten strijden,
en gesteun klinken rondom mij – en ik concludeer dat
elk uur van mij een wond toebrengt, en dat het laatste doodt.’
[…]

K.P. Kaváfis, Verzamelde gedichten II, vertaald door G.H. Blanken (Athenaeum-Polak & Van Gennep, 1980)

Advertenties