wereldse mei (1)

door johan_velter

gentse droefheid_1

° Stakingen, hoor je, zijn een uiting van egoïsme geworden en elke staking is een bewijs van de onterechte macht van de vakbonden. Zegt men steeds weer en dit wordt herhaald door zogenaamd links. Rechts-links is net zoals rechts-rechts een stakingbreker. Maar neem de staking van de bagage-afhandelaars op Zaventem. Mensen hebben gewerkt maar de directie weigert hun werkuren te betalen. Is een staking dan niet terecht? Maar zegt rechts-rechts, en rechts-links geeft de zwartzakken gelijk: sommige sectoren zijn te belangrijk om te mogen staken. En dus hebben die sectoren geen recht meer? Vakbonden zijn er om de belangen van  het werkvolk te verdedigen, niet voor het algemeen belang – daarvoor dient de politiek. Maar als rechts en links de politiek uitgehold hebben, dan moet de straat het overnemen.

En waarom worden de directies en het management niet verweten dat zij roekeloos omgaan met de toekomst van het land, met het imago van het vliegveld? En bij het spoor dezelfde tactiek: hoe zelfverzekerd en hoe gesteund door de achterkamertjes van de macht moeten de directies zich niet voelen als ze het sociaal overleg aan de kant kunnen schuiven. Weer wordt bewezen hoe harteloos, onmenselijk en ronduit dom managers zijn – maar wie voor de feiten blind is, zal nooit weten. Een staking is steeds een reactie op wat gebeurd is en/of op wat te gebeuren staat. Elke staking is daarom terecht en wie het stakingsrecht afbreekt, wil de jaren dertig terug. Als rechts-links voor een minimale dienstverlening pleit, dan plaveit ze de wegen voor het nieuwe nazisme.

° Managers? Och, zwijg me van deze nieuwe pastoors, deze verstoorders van de openbare orde, deze zakkenvullers en blafhonden die slechts uitvoeren wat hun broodheren achter de schermen beslissen. Cul & Con, u weet wel het genootschap dat niet weet wat te doen en daarom maar het geld van de maatschappij verbrast en een anti-bibliotheekbeleid voert, dat zich Cultuurconnect laat noemen omdat de waarheid voor dat soort niet meer bestaat, heeft zichzelf uitgevonden. Lees wat in alweer een zelfbewierokingsnieuwsbrief staat (en wat zij collega’s noemen, noemen wij collaborateurs – want die zijn ook voor Cul & Con geen ‘collega’s’ maar witte negers):

“Collega’s zwoegen tijdens de Masterclasses ook om hun digitale ideeën om te zetten in haalbare praktijken. Al doende vinden we samen de toekomst van het lokaal cultuurbeleid uit. “Klinkt meer en meer alsof Cultuurconnect al doende ook echt zichzelf (uit)vindt. Bravo.” Lazen we op Twitter. Danku, we doen ons best!” [sic].

Dit is alsof een slager naar de operatiezaal van het ziekenhuis gaat en daar al doende zichzelf ontdekt. Hoeveel bewijzen moeten er voor deze onbekwaamheid nog zijn? De domheid druipt ervan af. Ach en ach: Bart Beuten en zijn bandietenbende beseffen niet dat dit een bewijs van hun onbenulligheid is en dat ze hiermee hun overbodigheid etaleren. Wie van lucht vervuld is, heeft geen plaats voor hersenen of hart. En wat doet men niet? Dat wat nodig is, dat wat een cultuurbeleid uitmaakt. Wat doet men wel? Spelletjes spelen en bibliotheekmensen verdacht maken – inhoud is voor holle tonnen steeds een bedreiging. Het woord ‘collega’s’ is in bovenstaand citaat verkeerd gekozen: men gebruikt mensen uit de sector omdat men zelf geen ideeën heeft, omdat men de werkelijkheid ontkent en omdat men een schijnwereld opgetrokken heeft waarin slechts schijnmensen kunnen floreren. Wie dit goedkeurt en meewerkt, is medeplichtig.

° Ho, ho. Het keffertje is wakker geworden. Verhofstadt roept iedereen op Erdogan te beledigen. Hij vindt zichzelf een hele held. Maar dit oorlogsstokertje heeft vergeten te melden dat hij zijn parlementaire onschendbaarheid niet heeft laten opheffen. Als hij journalisten oproept hetzelfde te doen als hij, dan is hij nog altijd even hypocriet. Want journalisten zijn niet onschendbaar – en waarom moet hij een koor vormen? Is de grote liberaal te bang om alleen te staan? We zouden hem wel een held vinden als hij zijn riante woningen in binnen- en buitenland zou openstellen voor mensen die nauwelijks nog in deze wereld kunnen overleven. We zouden hem een held kunnen vinden als hij alle subsidies die hij ten onrechte heeft verkregen om in zijn huis badkamers en ander luxe-gerief te installeren aan de maatschappij zou teruggeven, als hij zou beseffen dat iemand die zoveel rijkdom vergaard heeft geen recht heeft op maatschappijgeld. Dat een burgermoraal er juist in bestaat om niet toe te geven aan de formele regels (iedereen mag subsidiegeld opsouperen) maar om zelf inhoudelijke beslissingen te nemen. Subsidiegeld aanvragen en ontvangen staat is voor sommigen gelijk aan diefstal, het is de staatsruif plunderen. Nu is en blijft Guy Verhofstadt slechts een overjaarse hypocriet.

° Weer kwam men met de cliché-oplossing aandraven. Veel culturele instellingen gaan achteruit, het publiek veroudert en er is nauwelijks nieuwe instroom. Zelfs moderne dans lijdt onder dit fenomeen. En dus, zegt men, moeten we de allochtonen bereiken. Maar dé allochtoon bestaat niet en heeft geen interesse voor de Westerse cultuur. Het gaat immers om socio-economische structuren én om civilisatieniveaus. Wie aan de rand van de maatschappij leeft, heeft geen interesse in de cultuur van en voor een middenklasse. Wie de werking van kunst en cultuur niet begrijpt, kan geen interesse krijgen in culturele vormen. Wie, zoals in Gent, kan afstuderen zonder te kunnen lezen, schrijven en spreken, heeft geen kansen en cultuur, kennis en wetenschap blijven dorre gebieden voor hen. (Gent beseft eindelijk dit probleem maar zal er niets aan doen. O jawel, men zal een nieuwe instelling in het leven roepen, met nieuw personeel. Men zou zich ook kunnen bezighouden met de zaak zelf: d.w.z. met het onderwijs en de omvorming ervan, dus niet langer de richting Freya Van den Bossche die het anti-onderwijs in Gent geïntroduceerd heeft: iets aanvoelen, is voor haar immers hetzelfde als weten, maar men kiest ervoor om de bureaucratie te doen groeien waardoor de kloof tussen beleid en bevolking nog groter wordt.) Begrijpt men niet dat men wel heel veel van de allochtonen vraagt? Er is geen werk voor hen, we wantrouwen ze en maken ze verdacht, we sturen ze naar de imam waar ze een antiseculiere opvoeding krijgen en het humanistisch leven afwijzen,  maar ze moeten nu wel de cultuur, onze cultuur, redden. Wat met de witte arbeiders en lage middenklasse niet gelukt is, zal nu gebeuren met de allochtonen. In plaats van zelf verantwoordelijkheid op te nemen, schuift men die weer af – en dan is het de schuld van de islamcultuur natuurlijk.

° Rik Pinxten, ex-professor, zegt van zichzelf dat hij verfrissende ideeën heeft voor een nieuwe wereld, een postkapitalistische maatschappij en hij is een vurig verdediger, voor zover zijn leeftijd vuur toelaat, van het kleine in de maatschappij. In een vorig leven was Pinxten een linkse figuur (althans hij verkeerde in die kringen): nu verdedigt hij, als rechts, het kleine, het kinderachtige en hij noemt dit het menselijke. Links betekent echter nog steeds dat men een intelligente maatschappij-analyse kan maken, kan abstraheren en structurele veranderingen kan vormen. Hij is nu zogezegd een professor à la Podemos, alles wat gemakkelijk is en tot niets leidt. Maar zo’n figuur publiceert een boek over de loge (En bewaar het geheim, ASP, 2016). Weer een boek over de loge. En weer een boek over zichzelf. Weer een verdediging van het godsgeloof, van de kinderachtige en bijgelovige rituelen, weer een pleidooi voor een achterhaalde metafysica, weer de zoveelste zonne-aanbidding met het glas whisky in de rechterhand. En hoe de ex-professor de macht van de loge kan verbinden met ‘het kleine’ maatschappelijke gebeuren is een raadsel. Misschien is dit wel de professorale kwaliteit: de anti-democratie en de aanval op het publieke domein van en door de loge verenigen met een kleuterdenken. Maar het is toch vooral de onbeschoftheid van dit soort figuren dat alle hoop onmogelijk maakt: hoe men op een minachtende manier op het kleine volk neerkijkt en hen een likstok voorhoudt: zo houden die grote mensen zich met elkaar bezig: ze doen zich een lendendoek om, vallen op hun knieën, aanbidden een oppergod. En halen hun messen boven.

Advertisements