rein dufait, werker

door johan_velter

rein dufait

Op een industrieterrein heeft hij een loods gevonden, nogal hoog, nogal breed en nu nog vooral leeg. Zo’n locatie past Rein Dufait wel (en toont ook een deugddoende ambitie). Zijn beeldend werk heeft meer met cultuur dan met natuur te maken. Niet dat hij serieproducties maakt, wel dat zijn inspiratie niet zozeer in het nabootsen van de natuur ligt maar wel de wetten van het ding zelf volgt: het is dat wat wordt, dat zijn werk definieert en bepaalt. Geen nabootsing, maakwerk. Een arbeider die vormen samenvoegt en die niet bang is zijn handen te tonen. Dit betekent niet dat het werk met hem aan de haal gaat: hij is iemand die wél grenzen stelt en het werk als werk erkent. Het moet niet opgenomen worden in een geheel om betekenis te krijgen.

Hij heeft met vele soorten materiaal gewerkt, die met cement hebben nog steeds mijn voorkeur: hoe hij het ruwe en brute tot iets poëtisch kon doen uitgroeien en hoe het cement, van zichzelf dood, toch een warme, levende materie werd. Het cement werd vervangen door zand en merkwaardig is hoe beide naar elkaar toegroeien. Daarvan doet hij verslag in Tesanada 5.

Hij heeft een reeks kunstenaarsedities opgestart, de Tesanada-reeks is begonnen met een nulnummer en tijdens het weekend van 28-29 mei 2016 wordt nummer 5, de zesde in de reeks, voorgesteld. De omslagen van de boekjes zijn van rolkarton, de titel gestempeld en binnenin met nauwelijks tekst, een citaat dat een richting aangeeft, een reeks werken. De boeken kunnen als documentatie beschouwd worden, sommige nummers bevatten ‘activistisch’ werk en zijn een verslag van een actie maar bladerend door de reeks zijn ze toch ook een evocatie van een verlangen en een zijn. Er zijn werken bij die zo fragiel zijn dat ze nauwelijks een menselijke blik verdragen, andere zijn zo vloeibaar als de zee. Het is die brede waaier die vertrouwen geeft.

Rein Dufait stelt zijn atelier open en in samenwerking met galerie Sofie Van de Velde, heeft hij ook een confrontatie aangedurfd. Niet de minsten: Bernd Lohaus, Charlotte Posenenske en Guy Rombouts. En zie, ook bij hen kun je de harde, ruwe materie zien veranderen in een artistiek gebaar. Lohaus kan zo’n industriële ruimte wel verdragen – altijd merkwaardig hoe zo’n ‘kleine’ man zulke grote gebaren kon maken en toch een verstilling kon oproepen. Het robuuste wordt licht door de betekenis die hij aan de zogezegd dode materie geeft. Het werk van Posenenske bestaat (o.a.) uit industriële platen en toch is er een stilte, een schuchter zich terugtrekken naar een wand, geen centraal roepen maar de sfeer van Samuel Beckett oproepend. En Guy Rombouts, is er groter beeldend dichter mogelijk? Hoe hij de letters en dus de gedachten vormgeeft en laat dansen, hoe hij de kleuren bij de betekenissen legt, hoe dat werk altijd weer een vreugde oproept.

Open atelier, Rein Dufait, Biekorfstraat Loods G18, 8400 Oostende. Zaterdag: 11.00 tot 18.00 uur, zondag: 11.00 tot 17.00 uur.

Advertisements