een held!

door johan_velter

merel_2b

En nog maar net had je hem een held vanop afstand genoemd en daar: zie en hoor hem. Terwijl ik wonden lik en overdenk dat er blijkbaar geen grenzen zijn, hoor ik hem luidkeels roepen. ‘Neem mij als voorbeeld’, hoor ik telkens weer. Ik kijk door het raam en warempel daar vliegt hij door de takken van de boom heen en rakelings scheert hij langs de duif die zijn gebied binnengedrongen  is – een koppel luchtratten is al enkele dagen bezig een nest in de lindeboom te maken – maar het gebladerte moet dichter zijn: de duif is terecht beschaamd voor zijn uitbroedsel, zo dicht bij de mens.

De merel roept en zingt en in de ene aanval na de andere lanceert hij zichzelf. Groot of klein, het is moed die telt. Goliath is maar Goliath zo lang hij gestut wordt. Hij bespiedt de duif vanop de grond, hij nadert tot op een tak afstand, hij is niet beschroomd om van zich te laten horen, hij maakt kabaal en hoopt de duif zo te verjagen. Raakt hij hem, raakt hij haar? Net niet, er is durf en trots aanwezig. Maar onkruid vergaat niet, de slechterik triomfeert. De duif laat zich niet bewegen, de merel wordt zwarter, zijn snavel oranjer. De vrouwmerel bekijkt het, steunt haar man, is solidair tégen die indringer, die vuilbrenger, die dief en bandiet.

En dan komt hij zingen. Er is geen triomf maar hij zingt zijn triomf.

merel_3b

(“En weer zulke slechte, onduidelijke foto’s!” Weer is het mijn rationalisme dat het wint op het empirisme: hier is een woord een woord (de abstractie van het denken staat hoger dan de trivialiteit van het feit), voor anderen staat het woord voor nog een mes.)

Advertenties