er was eens … en daarmee was het gedaan

door johan_velter

sfcdt_er was eens

De priester-dichter Stefan Hertmans en het Antwerps orakel Tom Lanoye behoren beiden tot het establishment. Ze vertegenwoordigen het rechtse deel van de maatschappij. Behorend tot en /of sympathiserend met Groen-SP.A hebben ze beiden de afbraak van het Herman Teirlinckhuis onder het motto ‘Palmyra-Beersel 1 strijd’ gesteund en goedgepraat. Herman Teirlinck, zelf behorend tot het monarchistisch establishment, stond in zijn tijd voor een vrijzinnig, liberaal denken. In Nederland werden Hertmans en Lanoye opgevoerd als intellectuelen. Ja, laat ons lachen.

In het zaakje ‘Abou Jahjah lokt De Bezige Bij in de val’ hebben beiden de godsdienstverdwazing, het antisemitisme en dus anti-intellectualisme van Jahjah verdedigt – men bevestigt al te gemakkelijk: rechts vindt zijn bondgenoot in het onderdrukkend islamisme en men gebruikt de Westerse waarden om die Westerse waarden te vernietigen. (Maar Abou Jahjah wil Jan Jambon wel omwille van zijn uitspraken gerechtelijk laten vervolgen – waar is dan de heraut van de vrijheid van meningsuiting?) De blunderende Bezige Bij is domweg in een Palestijns-islamistische val gelopen. Nu zal men, verdedigt de uitgeverij zich, niet de auteur maar het boek beoordelen – net alsof de ideeën van Abou Jahjah los staan van de mens en diens boek – en wanneer men ook maar een kritische noot zal laten horen zal Abou Jahjah schreeuwen dat hij een slachtoffer is van de Westerse suprematie, dat er discriminatie is en dat Israël hem achtervolgt. Slachtoffer spelen.

Ook hij zal zich beroepen op absolute waarden – en daarmee zijn ongelijk bevestigen. De verdedigers van het anti-Verlichtingsdenken verwijzen naar de vele gevallen van (zelf-)censuur in het Westen, op het feit dat kranten alleen maar valse profeten aan het woord laten, enz. enz. en dat daarmee Jahjah gelijk heeft. Maar er is een sociologisch en filosofisch verschil. Geen enkele maatschappij is af, steeds zijn er tendensen die verzwakken of versterken. In het Westen hebben we de waarde van de meningsvrijheid als een richt-lijn, een waarde die na te streven is. Dit is anders dan wat Erdogan en zijn trawanten willen: zij willen niet alleen de persvrijheid aan banden leggen maar ook de gesprekken op straat, in de winkels, op de scholen. Zij willen de terreur invoeren. Het is niet omdat iets onvolmaakt is, dat men slechts de hel als alternatief heeft.

Hetzelfde kan gezegd worden over de zaak Merkel-Erdogan. De Duitse regering heeft de kwestie van de ‘majesteitsschennis’ aan een rechtbank overgedragen. En sommigen verdedigen dit. Maar ook hier is dit een toegeving: door de juridicering van de moraal, introduceert men een formalistische discussie (en daardoor het gevecht – in plaats van het moreel gesprek) en men gaat zowel tégen de waarden in als tégen de democratie. Majesteitsbelediging is immers een democratisch recht: als machthebbers het gewone volk beledigen, mag het volk minstens hetzelfde doen.
Dit is anti-democratie omdat in een democratische staat (en voor de islamisten: déze democratie is verre van een democratie, maar nog steeds beter dan de alternatieven van Poetin of Erdogan) elke burger gelijk is – ook de verkozenen, die echter een bescherming moeten krijgen om dingen te kunnen veranderen (ook deze bescherming is geformaliseerd waardoor misdadigers nu beschermd worden) – en een machthebber niet meer rechten kan doen gelden dan een gewone burger. In elke discussie kan men zien hoe ver het collaborerend denken is ingegroeid.

Abou Jahjah zegt Israël te bekampen (en daarmee heeft hij succes bij de Leuvense stooffilosofen) maar in werkelijkheid verdedigt hij de Palestijnse Autoriteit én propageert hij de corrupte onderdrukkingsmechanismen van de islamistische regering die haar eigen bevolking laat verhongeren en verdorsten om de corrupte geldstromen van de EU die maar in haar richting blijven stromen niet te laten opdrogen. Niet Israël moet gewonnen worden, de Palestijns-islamistische vernietigingsdoctrine moet veralgemeend worden. Het doel is de Oosterse tirannie over een homogeen gebied te laten heersen – Israël is immers een uitzondering en voor de Islamisten een doorn in het oog, een fontein in de woestijn.

Met Abou Jahjah heeft De blunderende Bezige Bij een islamistische auteur binnengehaald en met het handvest van de Westerse democratieën zal hij deze democratie bekampen en vernietigen. Zoals Boualem Sansal het zei: men zou beter rekening houden met de overwinning van deze islam – die er reeds is, getuige de situatie. Er is een verrottingsstrategie bezig die gesteund wordt door de Leuvense stoof en haar acolieten.

Niet alleen de rechtsstaat ook de vrijheid van links, van denken, creativiteit en moraal, staat op het spel.

Wat het meest tegen de borst stoot, is dat men doet alsof een hele cultuur, een beschaving bestaat uit idioten die niet kunnen lachen, die allemaal hypocriet-gelovig zijn, nooit een scheve schaats rijden, waar alles doem en onderdrukking is, waar het leven niet zwart maar grijs is, elke daad overlast betekenen. Maar : er zijn vaders die voor hun dochters willen zorgen, er zijn moeders die willen dat hun zonen meer doen dan chips eten. Erdogan, de sultan-tiran, staat voor het beeld van de zwarte Islam model – de man heeft geen smaak, bezwijkt onder zijn eigen machtswellust, is een ordinaire nepotist.

En om de huidige miserie te verklaren is niets te min: Luckas Vander Taelen verklaart het terrorisme als het logisch gevolg van ‘een generatie die met haar testosteron geen blijf weet’. Net alsof moslims niet weten wat beheersing is, onwetend zijn over hoe ze zich moeten gedragen en net alsof – inderdaad – de moslims seksuele beesten zijn. En werden de Joden in de jaren dertig ook niet beschreven als genadeloze, seksuele monsters? Woedend moet men worden als men ziet hoe links vol minachting op hen neerkijkt, hoe links vol verachting die mensen in hun kooi houdt. Dat links zogezegd het probleem van de islamistische radicalisering wil aanpakken maar het tegenovergestelde doet: de godsdienst van de onderdrukking wordt verder gesteund, in de scholen wordt in het Turks les gegeven door ‘leerkrachten’ die geen enkele onderwijsbevoegdheid hebben, allochtonen moeten geen facturen betalen en verlaten de school zonder diploma, en zij die een waardeloos diploma hebben meegekregen kunnen geen rechte zin uitspreken (over schrijven durft men al niet meer te spreken) en kunnen gelijk wat in gelijk welke taal niet verstaan.

Abou Jahjah en zijn katholieke medestanders (want vergeet maar niet dat de reactie hém gebruikt) begrijpen niet – daarom zijn het ook extremisten – dat een waarheid rafelige kanten heeft, mag en moet hebben. Slechts simpelheid is altijd en overal duidelijk: de shariawetgeving – de elektrische stoel – de broodroof. Zo kan men alles discriminatie noemen – om zo elke intellectuele gedachtegang uit de weg te gaan – daarmee het consumptief anti-intellectualisme bevestigend.

Ho, zegt men nu: die terroristen dat zijn gewone bandieten, gewone broers en gewone echtgenoten. Niemand wist van hun onzinnigheid, hun radicalisme. De godsdienst is er maar plots gekomen, zo domweg uit de hemel gevallen. Ze stelen, ze moorden, ze bedriegen. Allemaal heel gewoon en dus heeft de Islam niets te maken met hun terrorisme. Zo tracht men de rol van het islamisme te verdoezelen – en ook de Belgische politiek doet dit, bang als men is voor de eigen verantwoordelijkheid gesteld te zullen worden.

Net zoals de Islamisten willen de valse profeten van het multiculturalisme een monocultuur van terreur vestigen – de gedachtepolitie waakt – en alle alternatieve strekkingen binnen de eigen cultuur vernietigen en daarmee ook de cultuur zelf. Hun voorbeeld is Erdogan, het resultaat zijn de dagelijkse moorden, de verminkingen, de verkrachtingen, het verraad en het verkliksysteem. Dood.

Er was eens een ezel die overal werd rondgedragen. Er was eens een bijenkoningin. Er was geen hoop.

Advertenties