de provincie is er voor zichzelf

door johan_velter

provincie is er voor de anderen

Je hoort erover en je leest het persbericht. De provincie Oost-Vlaanderen heeft een boek over Vlaamse wandtapijten uitgegeven : ‘Vlaamse wandtapijten : productie en handel : de Oudenaardse familie Van Verren (1680-1740)’. De deputé Jozef Dauwe, CD&V, die zoals steeds politiek verwart met persoonlijke propaganda, zegt daarover in dat persbericht: “Oudenaardse wandtapijten behoren tot de meest tot de verbeelding sprekende kunstwerken die ooit in Oost-Vlaanderen gecreëerd werden. Traditioneel worden die zelden gesigneerde of gemerkte tapijten op basis van stilistische en materiële kenmerken aan Oudenaardse ateliers toegeschreven. Het is de grote verdienste van dr. Ingrid De Meûter dat ze deze vrij eenzijdige benadering door intens en vernieuwend bronnenonderzoek heeft weten te nuanceren en te verrijken.” De slogan van de provincie Oost-Vlaanderen is ‘Voor ieder van ons’. (Maar zoals blijkt toch niet voor lezers.)

Je waagt het erop! De inkom op het Zuid in Gent wordt vernieuwd en dus moet je zelf maar uitzoeken waar je het gebouw binnen kan. Je vindt het! Je gaat binnen! Er is een duistere inkomhall. Een man (een typische wandelman: klein, gedrongen, bottines, baard, oud en dialect) staat aan de balie over een wandelkaart van de provincie gebogen: hij vindt het begin niet, ‘Nee, dat is de aankomst.’ ‘Hier.’ ‘Nee, dat is geen pijl maar een plooi, dat is geen begin dat is een berg.’ Sommige mensen zouden beter de auto nemen.

Er zijn daar volgens de bediende geen boeken, noch kun je daar betalen – de provincie kan zich geen kasten veroorloven en een mobiele betaalterminal is veel te hedendaags. Je wordt verwezen naar de tweede verdieping. Dat is de dienst cultuur. Er is niemand aan de balie maar je wordt toch aangesproken door een toevallige passant. Je wordt gestuurd naar de derde verdieping: daar moet je eerst betalen en dan kun je terug naar de tweede verdieping komen om het boek op te halen – in de hoop dat men het boek weet liggen. Op de derde verdieping moet je aanbellen, de deur is van glas maar gesloten – men noemt dat transparantie -, er is niemand aan de infobalie en niemand doet de deur open, toch word je aangesproken door een toevallige passant. Men weet van niets en je wordt teruggestuurd naar de tweede verdieping.  ‘Maar als je een brochure van toerisme wilt, kan ik je helpen.’ Je besluit geen tijd meer te verliezen.

Maar eerst ga je nog eens langs de infobalie. Daar is men nogal berustend en een e-mail wordt nog eens bekeken. Ja, de verantwoordelijke is met vakantie, er liggen 5 boeken in de kast naast de bibliotheek en misschien kun je volgende week eens terugkomen. Als je meer geluk hebt, misschien dan wel ja.

Nee, je gaat naar huis, zonder boek en met de hoop dat de provincie zo snel mogelijk afgeschaft wordt.

Advertisements