de dans der dwaze duif

door johan_velter

de dwaze duif

Er was geritsel in de kast te horen. Is er een muis? Of zijn het weer de lompe buren die volledig zichzelf zijn – sinds er verbouwingen gebeurd zijn, wordt alles nu nog duidelijker hoorbaar, wordt alles weerkaatst, kunnen de voetstappen geteld worden en het eeuwige gegiechel van de dode ogen, is een hels gekwel? Dan werd het weer stil. Plots weer een gefladder, er zit een vogel in de kast, of nee, in de schouw. Het kan, kauwen zijn stadsvogels geworden en misschien heeft deze een noot willen achternavliegen en zo de schouw in gevlogen. Dan valt er stilte – en misschien was er dan toch niets. Het goede hart opent zich en in de hoop de kauw of de merel misschien nog te kunnen redden, de kachel weggetrokken. Een wolk van stof daalt neer, zo verschijnt de duivel. Alles blijft stil, niets verroert. De hand in de schouw gestoken, er voelt iets warms maar het kan ook het gruis zijn. Nee, het is te zacht. Je duwt, nee, geen leven. Je trekt. Je trekt pluimen los, het bloed is nog rood en vloeibaar. Een dwaze duif. Het goede hart heeft zich tevergeefs geopend.

Advertenties