un héros de la vie (2)

door johan_velter

louis michel_le soir

In het Europees Parlement maakte Louis Michel ( http://newsmonkey.be/article/63050 ) zich kwaad over de manier waarop Europa gedwongen wordt door rechts (zowel Europees rechts als Islamistisch rechts) de vluchtelingenproblematiek aan te pakken. Dat er langs alle zijden aan populisme gedaan wordt, mag nu wel duidelijk zijn. De clichés worden uit de duim gezogen en de daden zijn slechts pseudo-daden. Beide rechtse tendensen vinden elkaar in de beknotting van de vrijheid, van de noodzakelijke liederlijkheid en vernietiging van het rationele denken en handelen.

In eigen land houden de islam-sympathisanten zich bezig met wat voor hen belangrijk is. Groen moet volgens Meyrem Almaci een middenstanderspartij worden – blijkbaar is er in Vlaanderen geen milieuproblematiek meer, vervuilt de busmaatschappij De Lijn het milieu niet meer, denderen er geen treinen meer door de slaapkamers en rijden alle auto’s geurloos, geluidsloos en op rozewater – maar het is waar: haar achterban wil vele poortjes hebben. De industrie in Vlaanderen produceert enkel wolkjes en aan het hoofd van de banken staan slechts engeltjes. De wapenindustrie is volgens Groen (en de SP/PS ) onbelangrijk en vooral, de een zijn dood is het eigen brood.
Veli Yüksel, in Gent de fractievoorzitter van CD&V, de rechts-katholieke partij, stelt een vraag aan de regering: hoeveel gepersonaliseerde nummerplaten werden er tot nu toe afgeleverd. De wereld staat in brand, er is een godsdienstoorlog uitgebroken, burgers maken elkaar verdacht en zijn elkaars wolf geworden, en de vijfde kolonne speelt en lacht.

Nee, de islamisten zwijgen als de Islam de eigen bevolking verdrukt, opjaagt en vermoordt. Het is een jood, Louis Michel, die de verdediging opneemt van de Europese waarden, van de Verlichting, en rechts herinnert aan wat een menselijk gelaat is. Dat in het begin van de 21ste eeuw het anti-semitisme weer de macht verovert en links (zowel Europees als Oosters) hierover zwijgt, laat ons vrezen: de boeken werden al verbannen, nu nog de mensen.

Louis Michel hielp ook nog een ander cliché naar de prullenmand. Al te gemakkelijk wordt gesproken over de mannelijke wreedheid in het leven en de zachtheid van de vrouwen. Maar het is een man die de verdediging van de menselijke (zachte) waarden op zich nam, het is een vrouw, Kinga Gál, die Michel op een fascistoïde manier de mond wilde snoeren en hem buiten wilde gooien. Op een typische machtsmanier wilde ze het conflict oplossen: de fractievoorzitter van de liberalen moest Michel het zwijgen opleggen en nadien zou zij, de vrouwelijke machtspoliticus, wel met de voorzitters spreken, Joden verwijdert men uit de zaal : democratie is niet aan deze vrouw besteed. En hoor haar het woord ‘immediately’ uitroepen : dit is een kernwoord van rechts: de onmiddellijkheid – wat ook de onmiddellijkheid van de ‘beleving’ is.

‘My Way’ – Frank Sinatra

And now, the end is near,
And so I face the final curtain.
My friend, I’ll say it clear,
I’ll state my case, of which I’m certain.
I’ve lived a life that’s full,
I’ve traveled each and every highway,
But more, much more than this,
I did it my way.

Regrets, I’ve had a few,
But then again, too few to mention.
I did what I had to do,
And saw it through, without exemption.
I planned each charted course,
Each careful step along the byway,
But more, much more than this,
I did it my way.

Yes, there were times, I’m sure you knew,
When I bit off more than I could chew.
But through it all, when there was doubt,
I ate it up, and spat it out.
I faced it all, and I stood tall,
And did it my way.

I’ve loved, I’ve laughed and cried.
I’ve had my fill, my share of losing.
And now, as tears subside,
I find it all so amusing.
To think I did all that,
And may I say, not in a shy way,
“No, oh no not me, I did it my way.”

For what is a man, what has he got?
If not himself, then he has naught.
To say the things he truly feels,
And not the words of one who kneels.
The record shows I took the blows,
– And did it my way!

Frank Sinatra, My way
(beeld: Louis Michel, foto Le Soir)

Advertenties