vivent les amateurs !

door johan_velter

vivent les amateurs

‘Is een boekhandel niet een beetje een tempel van het Slenteren? en ik geloof dat een “ensemble” van boeken de gelegenheid geeft om deze “sectie” van het Onbewuste te gebruiken – het ontsluiten daarvan althans vergemakkelijkt.
Een vreemde verleiding! Slentert men niet langs de boekenstalletjes in het slechtste weer, rechtop, de voeten in het water, de wind in het gezicht?
Wat doet het ertoe! vóór ons liggen boeken ; zij nodigen ons tot rusten uit, terwijl wij ze met de vinger en de blik strelen – om onszelf zalig in hen te vergeven – en de onwaardige banden die ons aan de zo oude menselijke Ellende binden te verachten.’

Grenzen verleggen. Diep gaan. Uit de comfortzone treden. Extreme situaties beleven. Passie en vuur. Zich smijten.

Daarna. Zichzelf tegenkomen. Op een muur lopen. Quality time uitvinden. Opgebrand zijn. Zichzelf voorbij hollen. Uitgeleefd zijn zonder geleefd te hebben. Zichzelf moeten leegmaken.

Een burnout is volgens sommigen een eremerk, een bewijs van de eigen uitzonderlijkheid. Maar vanuit een andere cultuur, de humanistische, is dit een bewijs van onvolwassenheid. Geen maat kennen, geen orde in het leven brengen, zichzelf niet kunnen beheersen. Toch wordt dit in de hedendaagse managementcultuur in stand gehouden: mensen die door een personeelsdienst verkoren worden om leiding te geven, blijken nadien zichzelf geen leiding te kunnen geven. Alsof peuters adolescenten kunnen opvoeden. De leegte die commandeert. Men ziet verkrampte gezichten, overtrokken reacties. Men wordt geleid door de driften, in de Middeleeuwen voorgesteld als wilde dieren. De rede is niet te bekennen: men is onwaardig, zich een mens, in de betekenis van geciviliseerd, te noemen. In de persoon is men een aanslag op de rationaliteit én de redelijkheid.

‘Men heeft het niet zien aankomen’ – dat zegt men ook van Syriëstrijders, waarmee men de eigen overbodigheid bewijst. Het werk wordt met het zelf vereenzelvigd, er is geen scheiding tussen de publieke en de private sfeer – wie thuiswerk promoot, vernietigt leven, de persoonlijke leegte wordt door een functie opgevuld. Generaals met sterren behangen maar weg van het leven. Valse profeten.

‘Uit één mond roep ik uit: Leve de Amateurs!’

(Erik Satie, Teksten, vertaald door Frieda van Tijn-Zwart, Querido, 1976, resp. p. 207-208 en p. 256; resp. uit 1922 (Catalogue) en 1922 (Les feuilles libres)

Advertenties