kinderpikkerij

door johan_velter

propaganda_kassa_11.11.11

Wie de aandacht op zich wil vestigen moet uiteraard wat chargeren, dit is: overdrijven, de waarheid geweld aandoen. Men moet een boodschap eenduidig kunnen overbrengen én men moet alle mogelijke bijgedachten uitsluiten zodat het opgelegde beeld krachtig blijft en niet verzwakt door de intelligentie van diegene die verleid moet worden.

Wie echter wil overtuigen, houdt zich beter aan de feiten, spreekt dan de waarheid.

Het propagandabeeld van 11.11.11 was in alle opzichten een miskleun. We zien een vrouw die aan de kassa in een winkel rare gezichten trekt. Ze zit op een stoel maar nu blijkt ze zwanger te zijn en hup ze gooit haar benen in de lucht terwijl ze een conservenblikje blijft scannen. Een vrouw kijkt haar verbaasd aan, een man in de achtergrond ziet niets: het is dus inderdaad zo dat ze slechts gekke bekken trekt en geen lawaai maakt.

Het bijschrift is : ‘voor ¾ van de wereld is dit geen fictie’. Aan de kassa moeten aanschuiven? Aan de kassa mogen bevallen? Veronderstelt men dat ¾ van de wereld in warenhuizen winkelt en ¾ van de wereld zwangere vrouwen in warenhuizen moet zien bevallen? Wat wil men zeggen? Men wil sociale bescherming voor iedereen. Maar wie moet beschermd worden: de klant of de verkoopster? En hoe realistisch/geloofwaardig is het om in zo’n omgeving, met deze mannequins te suggereren dat er geen sociale bescherming is?

En dan gaat men de huizen langs om kaarten te verkopen. En elk jaar opnieuw zijn het lelijke kaarten die louter en alleen op het sentiment van mensen inspelen, die valse emoties wekken. Een Zuid-Amerikaans kindje, hoe vertederend, nogal welgevoed en kleurrijk aangekleed, met een lammetje dat bijna te groot voor het kind is. Hoe vertederend. Maar 11.11.11 is niet voor deze mensen opgezet – wel voor mensen in oorlogsgebied, voor ondervoeden, slaven van religie en onderdrukking.

propaganda_11.11.11_kinderpikkerij

Er zijn andere foto’s – weer van kindjes die volgens de foto’s niets te kort hebben en waarvan de vreugde je in het hart springt. Men toont een wereld zoals die misschien zou kunnen zijn – maar het is een kinderwereld. In een lichtelijk andere context spreekt men van kindermisbruik, kinderpikkerij. Als beeld en bedoeling zo ver uit elkaar liggen, maakt men zichzelf verdacht en worden diegenen die hulp kunnen gebruiken, niet geholpen.

Advertenties