het is omdat het was en zal zijn (a)

door johan_velter

Nicolas_Poussin_de vernietiging van de tempel
a.
Ach, ze maken het ons gemakkelijk, de bandieten van IS, om hen te verketteren. Ze vernietigen oude tempels, de relicten van andere godsdiensten, de ereplaatsen waar men het hoofd buigt voor een niet-bestaande godheid – en wat IS wil, is de eigen godsdienst opleggen aan gelovigen, andersgelovigen en niet-gelovigen. Maar het gaat niet slechts om een godsdienst, het gaat ook om een maatschappij-ordening waar de religieuze voorschriften opgelegd worden. Er is geen onderscheid meer tussen publieke en privé-ruimte: er is 1 waarheid en die geldt overal en altijd. Zoals de christelijke god altijd alles ziet en overal is – alleen: de godsdienst is in het Westen getemd, houdt de tanden wel klaar maar houdt zich voorlopig nog gedeisd. Nu en dan probeert men nog wel: abortus, homoseksualiteit, samenwonen, euthanasie, onderwijs en heimelijk is men jaloers op de islamisten: dát zijn nog echte gelovigen!
Het Westen is over IS verontwaardigd. Het vernietigen van religieus erfgoed is nochtans een gemene zaak geweest voor elk continent, of kijk maar hoe in de USA de atheïsten vervolgd worden en hoe in de USSR de orthodoxen vervolgd werden. En is men vergeten hoe de katholieken op de grond van de ‘ongelovigen’ hun kerken hebben neergepoot, hoe ze de heiligdommen overgenomen hebben en daar hun eigen heidense godsdienst hebben geïnstalleerd? Is men vergeten dat het christendom de Griekse en Romeinse cultuur heeft willen vernietigen, niet alleen de geschriften maar ook de tempels, de gebouwen? Is men vergeten hoe het christendom de heidense gebruiken van het volk heeft uitgeroeid, het andere denken het zwijgen heeft opgelegd, de hoofden afgekapt, de brandstapels aangestoken?
Als er een universele mens is, dan niet alleen in het goede maar ook in het slechte.
Toch is het verleden nooit een argument voor het heden: de schuld voor de onderdrukking van bevolkingsgroepen kan niet van generatie op generatie overgedragen worden. Elke generatie heeft een nieuwe verantwoordelijkheid – en het is als bij een stamboom: ooit stuit men op een zwijgsteen die niet te torsen is. Als de zwarten de witten hun rekening presenteren, dan kan die misschien ook doorgegeven worden aan de eigen leiders en aan de islamisten – de slavenhandel was immers een Arabische aangelegenheid en de blanken hebben die ‘slechts’ overgenomen. De slavenhandel was ook maar mogelijk omdat de zwarte leiders het eigen volk, letterlijk, verkocht hebben – dit onderzoek wordt nu aan Afrikaanse universiteiten gevoerd, daar waar men geen last heeft van moralistisch-sentimentalistische oprispingen maar waar men tracht de waarheid te achterhalen. En hebben de Afrikanen, naast hun vele humane culturen, ook niet her en der ware verschrikkingen aangericht?
Dat IS veroordeeld moet worden, is evident : wie jonge vrouwen rooft, wie kinderen schaakt en gevangenzet, verdient geen mededogen – maar we moeten ook beseffen dat de Westerse propaganda evengoed een rol speelt. Tijdens de Spaanse Revolutie hebben de anarchisten en communisten, althans volgens de katholieken ‘en’ de fascisten, ook heel wat nonnen en priesters geroofd en al dan niet opgegeten. De goedgelovigheid is het cement van de onderdrukking. En heeft men niet eeuwenlang de kinderen wijsgemaakt dat joden christenkindjes kookten?

De oorlogsretoriek komt niet alleen van het Oosten maar ook van het Westen – ook hier wordt de bevolking gereedgemaakt.
De geschiedenis van het Westen kan geschreven worden als een voortdurende oorlog met de Turken (en Turken stonden eeuwenlang als symbool voor islamisten) én als een voortdurende nederlaag van het Westen – vanwaar dan de vernederingsgedachte?
De Kruistochten zijn géén succes geweest, in de Middeleeuwen is het islamitisch gedachtengoed verspreid geraakt, en er zijn tijden geweest waar Mohammed en de islam model stonden voor een gemoedelijke godsdienstbeleving. En toch zegt men ons, beroepen de islamisten zich op de vernedering door het Westen en dat zou dan de agressiviteit moeten verklaren – ook de moorden op de ‘eigen’ bevolking. Maar zelfs wat de laatste jaren gebeurd is, is geen bewijs van de Westerse suprematie. Het Westen heeft geen enkele oorlog gewonnen, zie Afghanistan, zie Libië, zie Syrië en telkens weer wordt het fiasco van de regimewisseling van sjah naar Khomeini op een andere manier herhaald.
Het neerhalen van de Twin Towers is al bij al een kleine daad geweest voor de islamisten (weinig kosten, weinig manschappen, weinig materieel) en is en blijft een grote overwinning, een ‘detail’ dat een volledig continent heeft geparalyseerd en het handelen ervan voor decennia heeft vastgelegd. En wat moeten we denken van de islamistische verovering van Afrika – ook dat kan moeilijk als een ‘vernedering’ gezien worden. De islamisten hebben een slachtofferideologie opgebouwd en we kennen dit: de feministen hebben op die manier een cultuur verdacht gemaakt en afgebroken; de nationalisten hebben daarmee hun leugens en hun kortzichtigheid gerechtvaardigd. Dat de islamisten de Westerse jeugd, zowel vrouwen als mannen, voor hun kar kunnen spannen onder het mom van rechtgelovigheid, liefde, naastenliefde, gastvrijheid (dit laatste betreft eerder ouderen), enz. is eveneens een islamistische overwinning: het is het retorisch gebruik van Westerse waarden die tegen de Westerse waarden gebruikt worden. De Westerse media stellen hun pagina’s open om het haatproza ruimte te geven. Telkens weer wordt op dezelfde nagel geklopt en telkens weer wordt dit op een sentimentalistisch-moraliserende manier gedaan: het westen heeft schuld, u is racistisch, u is geen westerling. Dit werk is nog niet af – maar de aanhang is al groter dan het Westen kan toegeven. Europa wordt, naar het woord van Khaddafi, de vriend van de Waalse Parti Socialiste, gebombardeerd met islamisten.
Het is het kenmerk van millenaristische bewegingen om niet alleen een einde te zien maar ook een begin te willen formeren. Daarvoor moet het oude wijken en vernietigd worden. De ‘tabula rasa’ is ook een Westers idee en verschillende malen in de praktijk gebracht. Dat alles staat gelijk aan het doden van mensen – net zoals men mensen uit een land of van hun land verdrijft. Maar het idee van vooruitgang, moreel en materieel, is gebaseerd op die negatieve momenten die een positief keerpunt kunnen betekenen – uiteraard wordt de geschiedenis door de veroveraars en de overwinnaars geschreven: wat verloren gegaan is, is verdwenen en zwijgt. Het wetenschappelijk denken heeft ons de domheid gegeven – de allesverklarende uitleg van de godsdienst is verdwenen en daardoor ook de visie op en van een geheel. De versplintering is ons deel, onze rijkdom en intelligentie geworden. De paradigmatische visie op de voortgang van het denken toont telkens weer aan dat het winnen van iets tegelijkertijd het verliezen van iets anders is.
In elke vernietiging zit een kiem van weldaad, in elke goede daad zit een bron van ellende. De idee van Bernard Mandeville kan op veel fenomenen toegepast worden.

Advertenties