een vader, een dochter

door johan_velter

Guy Béart is dood. Hij heeft ons liedjes gegeven, het verkleinwoord duidt op iets kleins en dat is zo maar dat de kleine dingen kunnen bestaan, is de grootsheid van een cultuur. Béart was 1 van die Franse mannen die niet kon zingen en toch een zanger was. Geen operastem, geen oproerkraaier maar « un chanteur pour une chambre ». De melodie is gewoonlijk nogal simpel, de muziek eenvoudig : het Franse chanson moet het hebben van de woorden, de poëtische kracht én de overtuiging van de mens die zingt. Hij behoorde tot een generatie die bijna volledig verdwenen is.

Al was hij geen politieke zanger, tot zijn laatste optreden heeft hij de vrijheid van meningsuiting, het vrije denken en de rêverie verdedigd én heeft hij de islamistische moordenaars op Charlie Hebdo veroordeeld – omdat ze niets van Mohammed begrepen hebben. We hebben de vrijheid én we hebben de lach nodig.
Titels zijn Qu’on est bien, Vive la rose. La vérité: « Le premier qui dit, se trouve toujours sacrifié / D’abord on le tue, puis on s’habitue / On lui coupe la langue, on le dit fou à lier / Après sans problème, parle le deuxième / Le premier qui dit la vérité / Il doit être exécuté / Le premier qui dit la vérité / Il doit être exécuté […] ». Het lijken zinnen uit een verleden te zijn maar de woorden zijn actueler dan ooit.

emmanuelle beart_augustus 2003_elle

Maar ook: hij heeft ons Emmanuelle Béart gegeven. Zij, ooit kort gehuwd met Daniel Auteuil. De omslagfoto van Elle was ‘choquerend’: eindelijk een vrouw met poten en oren die leefde, toch eindelijk een vrouw met lééftijd die aantrekkelijk en trots op zichzelf was. De foto is daarmee een iconische én een politiek statement geworden: de vrije vrouw verbergt zich niet – en vrijheid is daar waar de kleinburger en de gelovige niet zijn.

Advertisements