le déserteur

door johan_velter

abvv-gesco
In ‘De Thibaults’, het andere meesterwerk van Roger Martin du Gard, is te lezen hoe het volk vóór de Eerste Wereldoorlog door het socialisme bedrogen is – en hij verhaalt niet hoe een tweede maal het socialisme het volk met de Tweede Wereldoorlog zal bedriegen, de ‘Werdegang’ van Mussolini, van socialist naar fascist, is geen toeval. De oorlog heeft de burgerlijke wereld gebroken – Antoine Thibault is het prototype van de weldenkende burger die op het einde van zijn leven (hij werd vernietigd door het ‘yperiet’) moet constateren dat het oude wereldbeeld vals gebleken is en er nu gebroken bijligt maar dat het nieuwe, i.c. het socialisme, geen alternatief is, niet alleen door de corruptie en de smeerlapperij van de socialistische leiders maar ook omdat het mensbeeld te onmenselijk is. En uiteraard is deze conclusie uitgesproken door een schrijver die zelf tot de humanistische burgerij behoort.
Zijn dagboeken zijn lezenswaardig: hoe de grote Gide hem stimuleerde en hoe Gaston Gallimard Martin du Gard (zoals hijzelf uitlegde is de naam geen adellijke maar getuigt van een boerenafkomst: in de streek waren er veel ‘Martins’ en daarom werd de plaatsnaam toegevoegd) drie jaar lang een maandwedde gaf waardoor deze ongestoord kon schrijven aan ‘De Thibaults’ – wat uiteindelijk een Nobelprijs zal opleveren.
De conclusie van Martin du Gard mag bitter en sceptisch zijn, hij heeft wondermooie bladzijden geschreven over de revolutionairen en de pacifisten : ondanks alles (hun persoonlijke tekortkomingen, hun wedijver, hun rancune), hadden ze toch gelijk: het verzet was nodig en het treden buiten de oevers maakt het menselijke uit. En nu, nog steeds, is het pacifisme een verborgen beweging die door links niet aanvaard is – ‘het gebroken geweer’ van een aantal Belgische revolutionairen en weldenkende burgers was volgens het partijkader toch iets te revolutionair, te idealistisch en nog, tot vandaag, wordt het pacifisme niet erkend als een volwaardige gedachte: nog steeds worden de ‘gewetensbezwaarden’ in carrière en pensioen gediscrimineerd ten opzichte van de miliciens – en geen enkele ‘linkse’ volksvertegenwoordiger heeft ooit zijn stem laten klinken om dit aan te klagen. En nu, nog steeds, leiden de socialisten de wapenfabriek van Herstal en nu, nog steeds, leveren Vlaamse bedrijven technologische onderdelen om op een ‘moderne’ manier oorlog te voeren – en geen socialist die van zich laat horen. Woningen eisen en wapens leveren, ergens moet er toch een contradictie zijn? Een begrip als ‘het militair-industrieel complex’ is niet meer gekend maar nog steeds een werkelijkheid – mits daar het woord ‘politiek’ aan wordt toegevoegd.
Het drama van links is de collaboratie – die materiële winsten heeft opgeleverd en de maatschappelijke wantoestanden vermenigvuldigd. Het verzet tegen de maatschappij is nog slechts binnen de maatschappij mogelijk : er is geen ruimte waar geademd kan worden.
In het propagandablad ‘De Standaard magazine’ (29.08.2015) verscheen een artikel van de ‘journalist’ Veerle Windels over ‘de droomfabriek Dior’, het artikel is een gratis advertentie voor Dior – die dit niet zal vergeten en het blad verder zal steunen. In haar eerste alinea toont Windels aan hoe de woorden gedevalueerd zijn doordat er niet meer zelfstandig gedacht kan worden, de verbeelding dood is: ‘In de expo ‘Inspirations’, die het werk en de inspiratiebronnen van Dries Van Noten de voorbije maanden zowel naar Parijs als naar Antwerpen bracht, was rebellie een van de thema’s.’ ‘Rebellie’ in één van de grootste luxehuizen van de wereld? Rebellie in de wereld van de mode? Rebellie om geld te verdienen? Rebellie om bevrijding?
In ‘Vacature’ van 29.08.2015 verscheen een vacaturebericht van het ABVV, dat zich ‘Vlaams ABVV’ noemt – het nationalisme, dat wat Roger Martin du Gard beschreef als een verachtelijke ideologie en als oorzaak van de oorlog, is al jaren binnen de socialistische partijen aanwezig: wat zij ook mogen beweren: de N-VA is voor hen niet de te bekampen partij, integendeel : het corporatisme verbindt hen.
In dat bericht zoekt men een ‘educatief medewerker’ voor de vzw ‘Vorming en actie’ en een educatief medewerker voor de ABVV-jongeren. Het wraakroepende is dat beide functies slechts mogelijk zijn in een ‘Gesco-statuut’. Een Gesco-statuut? Bestaat dit nog? Was dat niet het statuut uit de crisisjaren 80 dat nadelig was voor de werknemer, was dat geen manier om mensen uit te buiten, was dat geen middel om aan politieke benoemingen te doen, was dat geen manier om mensen snel te kunnen ontslaan, was dat geen manier waardoor de werkgever op een goedkope manier werknemers kon aannemen? Was dat niet het vermaledijde statuut dat haaks staat op socialistische principes waar er niet alleen sprake van internationalisme is maar ook van solidariteit onder de werkenden – maar hoe kan men van solidariteit spreken als de vakbonden ‘collectieve arbeidsovereenkomsten’ sluiten? Waarom dan toch een gesco-statuut? Omdat het slechts over ‘vorming’ (dus kennis en weerbaarheid) en ‘jongeren’ (dus allochtonen) gaat, is een gesco-statuut voor de zogezegd socialistische vakbeweging voldoende.
Zoals de socialistische partijen de eigen bevolking geminacht en gedegradeerd hebben tot slachtvee, kiesvee, koopvee – zo doet ook de socialistische vakbeweging het: mensen betalen, dat is iets voor het patronaat, daar doen ze niet aan mee (terwijl de wedden bij het management meer dan hoog zijn).
En de conclusie van Roger Martin du Gard is ook nu nog geldig. Veracht het geld. Veracht de macht. Veracht in bevrijding. Maak een terugtrekkende beweging.
Ami, entends-tu le vol noir des corbeaux sur nos plaines ?
Ami, entends-tu les cris sourds du pays qu’on enchaîne ?
Ohé, partisans, ouvriers et paysans, c’est l’alarme.

Advertenties