de enige te verdragen ringbaard

door johan_velter

sfcdt_marnix gijsen

XV

Ik weet dat dit de laatste glorie van mijn leven,
de laatste zomer van mijn hart zal zijn.
Ik heb het recht niet meer te vragen, slechts te geven.

Wat ben ik anders dan een oude en rijke wijn
die jonge lippen drinken zonder te vragen
naar wat voorafging? Naar de helsche pijn
die mij bezwaarde in eindeloze dagen
opdat ik worden zou wat ik moest zijn :

een mensch, gespleten en door duizend vrezen
gekweld, bereden en rusteloos begaan,
een hart en geest zoo masochistisch uitgelezen
dat niemand, zonder angst, mijn wezen kon verstaan.

Marnix Gijsen, The house by the leaning tree, A.A.M. Stols / J.-P. Barth, 1963

Advertenties