laatste zinnen (23)

door johan_velter

sfcdt_boom_23

O neen! Hoe hartstochtelijk, zondig, opstandig het hart ook was dat in dit graf verborgen ligt, de bloemen die erop bloeien kijken ons rustig met hun onschuldige ogen aan : niet van de eeuwige rust alleen spreken zij ons, de grote rust der ‘onverschillige’ natuur ; ze spreken ook van de eeuwige verzoening en van het oneindige leven …

Ivan Toergenjev, Vaders en zonen, vertaald door Karel van het Reve

Advertenties