laatste zinnen (21)

door johan_velter

sfcdt_boom_20

[…] maar in mijn eentje op de trap die naar het strand leidt, waar ik niet naar de lichtjes van de boten kijk en ook niet voor me uit staar zonder die lichtjes te zien, waar ik luister, en het zijn niet de golven die ik hoor, het is de stilte in de golven en het zijn de stemmen die me sinds altijd al vergezellen, en zodra die stemmen zwijgen sta ik op en ga naar huis. Dat wil zeggen, ik weet niet of ik een huis heb maar ik ga naar huis.

António Lobo Antunes, Paardenschaduw op zee, vertaald door Harrie Lemmens, 2011

Advertenties