dat andere detail

door johan_velter

Eerst pakte men de intellectuelen op en vermoordde men ze. De honger was niet gestild en het hele volk moest verdwijnen. Het is begonnen in 1915 en duurt tot vandaag. De Armeense genocide wordt nog steeds niet als dusdanig erkend door de reactionaire, islamitische partijen. Men spreekt van een genocide omdat de massamoorden op een systematische manier uitgevoerd werden: de moorden waren niet doelloos en willekeurig maar gericht op de vernietiging van de Armeniërs.

De kwestie is nog steeds gevoelig omdat het Turkse nationalisme, gevoed als het is door het islamisme, geen verantwoordelijkheid kan opnemen, de waarheid kan nooit gezegd worden. De werkelijkheid bestaat niet. De getallen zijn ook niet belangrijk, omdat het leed van 1 mens, 1 kind het leed van 1 mens, 1 kind is – een half miljoen of anderhalf miljoen moorden zijn de schattingen,.

Orhan Pamuk wordt door islamisten een landverrader genoemd omdat hij i.v.m. de Armeense massamoord het woord genocide in de mond genomen heeft. Men heeft hem een proces aangedaan en hij leeft nog steeds constant in onzekerheid.

In het Westen weten we dat als godsdienst en staatsmacht samengaan, de terreur niet veraf is. Godsdienst is gebaseerd op uitsluiting, de staat op macht.

In mijn buurt hangen affiches uit aan de gevels van onderhorigen: ‘Wees niet bang van wat je niet kent’. Nog afgezien van de domheid van deze uitspraak, is het de plicht van een burger te weten. Het Wir haben es nicht gewüβt telt niet wanneer de waarschuwingen in de pers, zelfs niet als het enkel om internationale media gaat, verschenen zijn. In De Groene Amsterdammer van 28 mei 2015 staat een gekmakend artikel over de dictatuur die Tayyip Erdogan in Turkije installeert, hoe de taal die hij spreekt herinneringen oproept aan de jaren dertig, compleet met de jodenhaat, hoe de godsdienst nog steeds geïnspireerd is door de haat tegen het intellect, hoe het discours dat hij uitspreekt door sociaal-wetenschappers als fascistoïde gekenmerkt kan worden. Het artikel is gekmakend omdat wat we wél weten en weten dat dit niet zal leiden tot een ander beleid. Of wel – als het te laat is.

Erdogan mocht in België, als we Hasselt een reële plaats mogen noemen, zijn aanhang toespreken; hij mocht zijn volgelingen oproepen zich nooit te integreren en steeds islamturk te blijven. Hij riep hen op het Westen de rug toe te keren. Voor hem en zijn bende is een atheïstische Turk een contradictio in terminis, is een ongelovige intellectueel een misdadiger.

De vrijheid van meningsuiting is een absolute waarde en men heeft dus het recht om evidente feiten te ontkennen. Maar een absolute waarde mag ook gecontextualiseerd worden – in de praktijk staat zwijgen over de genocide gelijk aan het buigen voor de dictatuur van macht en domheid, betuigt men zijn solidariteit met het huidige Turkse regime, dat de Armeense genocide niet erkent, de intellectuelen vervolgt, de scheiding tussen godsdienst en staat niet respecteert en een cultuur van leugen en misprijzen geïnstalleerd heeft. Wie zich op de vrijheid van meningsuiting beroept, moet ook de durf hebben zich uit te spreken – de vrijheid van meningsuiting is verbonden met de idee dat zwijgen een laffe daad kan zijn.

In de Kamer van Volksvertegenwoordigers werd eind april 1 minuut stilte in acht genomen om de Armeense genocide te herdenken.

Waren afwezig: Emir Kir, PS-verkozene ; Meyrem Almaci, Groen-verkozene en partijvoorzitter; Veli Yüksel, CD&V-verkozene en fractievoorzitter Gent ; Fatma Pehlivan, SP.a-verkozene en gemeenteraadslid in Gent.

Ook De Brusselse cdH-politicus, Mahinur Özdemir, ontvlucht de media om geen antwoord te moeten geven op de vraag of we nu van een genocide moeten spreken of van een ‘simpele’ massamoord. De Brusselse afdeling van de AKP-partij, de partij dus van de tiran Erdogan, spreekt schande omdat Özdemir uit de partij gezet werd (maar niet dat ze als een ordinaire politicus alle postjes wil blijven bezetten) – niemand vraagt zich blijkbaar af wat een partij-afdeling van een niet-democratische partij die de mensenrechten ontkent en de fundamentele waarden wil vernietigen, in België te doen heeft.

De idee van een vijfde colonne moet verworpen worden. En toch moet dit gezegd : de republikeinse idee is een hogere waarde dan de persoonlijke carrière van mensen waarvan een aantal slechts verkozen is doordat de stemmen op racistische basis geronseld werden.

Advertenties