de stijl

door johan_velter

In 1976 verscheen als ‘Zwart beertje’ nummer 1469 ‘Maigret en de stille verklikker’ van Simenon, in een vertaling van K.H. Romijn.

maigret en de stille verklikker

Ik weet dat het vloeken in de kerk is maar de vormgeving van de Maigret-omslagen is ook hier te simpel. Op de achtergrond een schilderij van Maurice Utrillo en daarbovenop geplaatst het silhouet van een pijp. De roman speelt in het Montmartre-milieu en Utrillo wordt 1 maal vermeld. Maar ook Picasso wordt vermeld. Dick Bruna heeft weer gekozen voor het brave, het onopvallende, het al te burgerlijke. Ik schrijf wel dat Montmartre een rol speelt in deze Maigret-aflevering maar dan toch maar als echo van een verleden. Simenon beschrijft niet het artiestenmilieu, Maigret mengt zich niet onder de kunstenaars (hoogstens hun liefjes, in hun hoedanigheid van hoertje): de wereld van de kunst is hem/hen vreemd.

Al wordt er dik gedaan over de ‘Zwarte beertjes’, in haar geheel genomen is deze reeks een allegaartje van spuuglelijke, banale en om de verkeerde redenen opvallende ontwerpen. Soms is er een min of meer geslaagde poging maar die wordt dan teniet gedaan door de typografie. Ook inhoudelijk is de reeks niet te begrijpen: Goethe en Shakespeare naast Dan Turèll en Gérard de Villiers. De hele reeks oogt goedkoop en men riekt de geldzucht van de uitgever. Enkele voorbeelden uit ‘Het Zwarte Beertjes boek: 55 jaar Zwarte beertjes-pockets in beeld’ van Maarten Harms (eigen uitgave, 2011).

simenon_maarten harms_2 simenon_maarten harms_1

Maar door het streven naar uniformiteit hebben de Maigret-boeken toch een zekere eenheid en door de braafheid van de vormgeving een burgerlijke charme. Het formaat is ideaal, een echt zakboek.

De Bezige Bij is van plan een aantal Simenons en Maigrets her uit te geven. De aanbiedingsfolder toont ons hoe ook zij weer in het spoor van het geld trapt. De omslagen zijn vormgegeven door ‘Studio Jan de Boer’ en de beelden die gebruikt worden getuigen van een slinkse banaliteit, ze hebben niets vandoen met de zo typische Simenon-sfeer. Ze baden in een ergerlijke esthetische en dus intellectuele luiheid. DBB zoekt geld en is wel zo eerlijk (d.w.z. dom) om dit ook in de vormgeving te tonen: er is geen respect voor de lezer, de schrijver, het boek.

simenon_dbb_1 dbb_simenon_2

In die folder worden Bart Chabot, Martin Bril en Michiel Hendryckx geciteerd. Alledrie met een onnozele, niet-juiste uitspraak. Promoklucht.

Advertenties