saint-hugo

door johan_velter

Het is zo overdreven dat het bijna amusant wordt. Hoe Marc Didden Hugo Claus vereert in ‘Hugo Claus: een hommage’ (De Bezige Bij Antwerpen, 2013) is aandoenlijk en daardoor kan het ook. Leefde vader Claus nog, hij kon dit boekje drukken in zijn reeks hagiografische heiligenlevens.

Niet dat je iets aan dit boekje hebt. Zelfs de naam van Paul Lafargue wordt verkeerd geschreven. Op het einde probeert Didden de boeken in zijn hommage te betrekken en daar loopt het mis, we worden helemaal niet wijzer of gewezen op onvermoede aspecten. Niets van dit alles. Zo eerlijk Didden is in zijn onbeschaamde ophemeling, zo eerlijk is hij ook in de depreciatie van enkele werken van Claus (De eieren van de kaaiman, Visite/Winteravond, Serenade).

Het standpunt van Didden is echter wel interessant: een leerling die van Claus hoort, een student die op de toneelschool over Claus leert, een stagiair die naast Claus mag lopen, een journalist die vragen stelt, een wandelaar die een andere wandelaar ziet, een acteur die geen acteur is die door een regisseur die geen regisseur is gevraagd wordt in een film te spelen die geen film is. Er zijn te veel Didden-onhebbelijkheden (helaas doen ze denken aan Martin bril, te veel zelfrelativering die te weinig relativering is) die niet de kern van de zaak raken. Didden krijgt Claus niet getekend.

Een column, zelfs een reeks columns, is geen boek. Het boek als boek is lelijk. De Bezige Bij Antwerpen wil opvallen en valt ook op. Missie geslaagd: boekliefhebbers lopen weg. Alweer een veel te grote letter, een klein formaat, een omslag die bluft, een artikel opgeblazen tot boek. In het colofon laat de vormgever, Herman Houbrechts, zijn eigen naam en die van ‘Karakters’ voor het zetwerk in vette letters zetten. Ja, we hebben het gezien.

Advertenties