picasso in great britain

door johan_velter

Terecht wordt Picasso als een natuurtalent gezien, maar hij was ook meer dan dat. Een schakel in de kunstgeschiedenis, een keerpunt in het kijken en begrijpen. Op zeker moment, de laatste decennia van zijn leven, de eerste decennia na zijn dood, werd Picasso zoals alle groten dood verklaard: men was zijn gewicht beu en men kleineerde hem als een schilder van mannetjes.

De laatste jaren keert men zich weer. Er was al eerder de tentoonstelling en het boek over Picasso en zijn meesters, met voorbeelden overigens die nog kunnen uitgebreid worden. Vorig jaar was er de tentoonstelling Picasso, Picabia, Léger, De Chirico en de oudheid. Dit jaar bij Tate ‘Picasso & modern British art’.

Picasso staat ook gelijk aan gulheid: de veelheid van zijn vormen, beelden, schilderijen. Wat een contrast met de huidige kapitalistische benepenheid om zo weinig mogelijk te produceren. Het Tate-boek verhaalt helaas ook nogal wat trivialiteiten, hoe Picasso in Groot-Brittannië geïntroduceerd werd en hoe dit gepaard ging met ruzies en rivaliteiten tussen kunstpausen.

De voorbeelden die geschetst worden (en men had ook de pas overleden William Turnbull kunnen opnemen) zijn indrukwekkend: Henry Moore, Duncan Grant, Barbara Hepworth, Richard Hamilton, David Hockney, Wyndham Lewis, Ben Nicholson, Francis Bacon, Graham Sutherland. Al deze kunstenaars hebben een eigen stem gevonden maar sommige jeugdwerken zijn een getrouwe weergave van ‘een’ Picasso. Doordat de auteurs schilderijen naast elkaar zetten, is de parallellie overduidelijk en soms onthutsend ? ook omdat je nu pas zoveel gelijkenissen ziet.

Attc91f3

 

(David Hockney, What is this Picasso? From ‘The blue guitar’, 1976-1977, ets + aquatint)

 

Hockney gebruikt Picasso in zijn werk als een referentie, toch is zijn vormentaal minder door hem beïnvloed. Maar ook hier: de overvloed en de gulheid van de beelden. De late landschappen van Hockney zijn werkelijk verbluffend en als er dan toch iets deze twee groten met elkaar verbindt dan is het misschien hun jongensachtige naïviteit die vol branie en durf is. Dus ja, levenslust.

Bijna als een anekdote bij dit wetenschappelijke werk is het kinderboek ‘De jongen die Picasso beet’ van Antony Penrose verschenen (De vier windstreken, 2012, Engelse editie 2010). Onbegrijpelijk dat een boek dat over Pablo Picasso gaat zo’n lelijk, afschuwelijk gedrocht als omslag heeft. Ook de typografie van het boek met de verschillende lettertypes is redelijk onnozel. Waarom moet een intrinsiek degelijke tekst verknoeid worden?

De auteur van dit boekje was de zoon van Roland Penrose, dichter en biograaf van Picasso. Hij was een verzamelaar van surrealistisch werk en van Picasso. Gehuwd met Lee Miller – heeft ooit een man meer schoonheid kunnen aanschouwen? Antony verhaalt hier zijn relatie met Picasso: hoe deze dieren liefhad, met kinderen omging, zijn moeder bewonderde. Op zeker moment moest hij op kostschool, daar werd hij ongelukkig. Picasso maakte hem een prent , om hem op te vrolijken. In het boek is het portret dat Picasso van Lee Miller maakte, opgenomen. 

Attc91f4

 

En er zijn foto’s van Lee Miller zelf. Zoals deze van haar zoon en de oude sater.

 

Attc91f5
Advertenties