de jongleur – philip van isacker

door johan_velter

Zelden zie je werk van de beeldhouwer Philip Van Isacker. Dat is jammer want Van Isacker is een intelligente mens die op een bedachtzame manier met zijn werk bezig is. Hij positioneert zich in de kunstgeschiedenis en niet alleen in het tijdsmoment nu. Hij maakt niet alleen beelden maar past ze in binnen een traditie. Dit alles blijkt ook uit het kunstenaarsboek ‘In de beweging van de tijd — De jongleur’.

Zijn beelden zijn ‘contradictorisch’. De beeldhouwkunst kan niet met tijd omgaan, er is slechts vastigheid. De beelden moeten letterlijk verankerd zijn. En verankering is altijd het verlangen van de dommeriken (daarom heet het sociaal-artistieke festi-val in Gent ook ‘Enter’ en is het campagnebeeld een anker). Van Isacker plaatst zijn beelden in tussenmomenten, plaatsen die onduidelijk zijn. Zijn beelden dagen de omgeving niet uit maar lijken in zichzelf besloten te liggen. Ze mijmeren, ze proberen.

Bij ‘Lightmachine agency’ verscheen in een oplage van 200 genummerde en gesigneerde exemplaren het boek ‘In de beweging van de tijd — De jongleur’. De beeldhouwer laat de ontstaansgeschiedenis van zijn werk ‘De jongleur’ zien. Niet de verschillende stadia van het werk maar wel de intellectuele beweging.

Het beeld is geïnspireerd op ‘De jongleur’ van Adriaen de Vries (1556-1626), een werk dat waarschijnlijk geen jongleur maar een hermetische drager is. Er is de uitdaging van de beweging, het evenwicht, de gratie. De jongleur is hier een balletdanser die met zijn instrumenten een evenwicht zoekt. Zijn gezicht is gericht naar de aarde, in de materie zal hij de waarheid moeten vinden. Zijn wankel evenwicht wordt benadrukt omdat zijn voet ‘in beweging’ is: hij duwt de blaasbalg om het vuur aan te wakkeren.

Philip Van Isacker spreekt in dit boek over de rol van de drapering. Voor hem is dit het abstracte element van de beeldhouwkunst. De drapering als toevoeging én weglating van de werkelijkheid. Ze suggereert beweging. In het werk van Van Isacker wordt dit losgemaakt van het beeld en als zelfstandig element getoond. Ze is beweging.

‘De jongleur’ van Van Isacker is van instrumenten ontdaan. Het lichaam is niet langer dat van een gracieuze jongeman maar het zwaardere lichaam van een architect. Het beeld danst minder, staat ogenschijnlijk zwaarder. Toch zie je twijfel. Er is niet langer een ter plaatse staan maar een moeizaam voortgaan. Het gezicht zoekt de grond af naar een zekere plek, naar vastheid. Doordat er geen attributen meer zijn, wordt de naaktheid sterker beklemtoond, wordt het lichaam kwetsbaarder getoond. Er is een eenzaamheid die niet weg kan lopen.

Adriaen_de_vries_jongleurVan_isacker_de_jongleur
Advertenties