sociaal

door johan_velter

Kunst en cultuur ‘socialiseren’ is de vormen destabiliseren, de kracht ervan wegnemen en de inhoud verzwakken. Daarom wil het nationalistisch-socialistisch beleid de cultuurparticipatie bevorderen: de kunst is dan geen bedreiging meer. De overheid kan dan zelf zeggen dat cultuur een dwarsligger moet zijn, dat cultuur diverse stemmen moet laten horen: het is de overheid die de kanalen bepaalt en controleert. Eenzelfde tendens bij de informatie. De meeste stadsbesturen geven een eigen blad uit. Zogenaamd informatie voor de burger, een verantwoording van wat met zijn geld gebeurt. In werkelijkheid is het een monopoliseren van de informatie. Niet alleen worden andere kanalen daardoor onmogelijk (want ‘overbodig’) gemaakt maar ook worden de onderwerpen en de manier van behandelen in een machtsvriendelijke vorm gegoten. Men doet alsof het journalistiek werk is, in feite is het een propaganda-oorlog die met het geld van de burger tegen de burger gevoerd wordt.

In de sociaal-artistieke valkuil moeten aankomende kunstenaars trappen omdat de overheid de subsidiestromen zo regelt dat men om aandacht te kunnen krijgen regeringswelgevallig moet zijn. De kunstenaar die subsidies weigert, wordt niet gehoord. Een interessante en aankomende kunstenaar is hij die de projecten van de overheid gewillig invult en uitvoert.

De culturele huizen, willen ze (voort-)bestaan moeten aan de opgelegde, politieke normen beantwoorden. Zogezegd nieuwe of hedendaagse kunstvormen moeten gestimuleerd worden, straatgedrag als norm genomen worden. Ik hoor Jaap Kruithof nog altijd beweren, zijn hoofd in de alcoholdampen, dat graffiti de stem van de gewone, onderdrukte mens was. O ja, er zijn slogans op de muren geschilderd die tot nadenken konden stemmen. Maar dat waren geen graffiti.

Sociaal-artistiek betekent vandaag de dag de domheid aan het woord te laten. De participatie is meerdere stommiteiten te laten horen. De stad Gent betaalde een ‘muurschildering’ aan de bibliotheek. Een sociaal-artistiek project: ‘een uiting van jongerencultuur, kunst die participeert in de openbare ruimte, kunst die veredelt.’ Omdat het broddelwerk op een openbaar gebouw aangebracht werd, kreeg het de status van ‘toelaatbaar gedrag’, werd het een deel van het officiële openbare domein. De agressiviteit van de lelijkheid, de domheid en de slechtheid. Binnen de stad Gent is er een dienst die zich uitsluitend met het sociaal-artistieke bezighoudt.

De tekening is kinderachtig dwaas, de teksten zijn seksistisch en schunnig. Door de onnozelheid en de laagheid ervan worden mensen uitgenodigd hun dwaasheid er bij te voegen. Men doet dit dan met graagte. De bedoeling van de ‘muurschildering’ was de seksistische, racistische (in beide richtingen) en tot geweld oproepende ‘slogans’ te verhinderen. Door een minderwaardig werk toe te laten, laat men verdere brutalisering van het openbaar domein toe. Een culturele instelling? Daar lacht het socialistisch nationalisme mee. Macht is het enige wat belangrijk is. De roep van het geld.

 

(illustratie: bibliotheekgebouw, Gent. ‘Uw moeder aan het zuid’ is een populaire uitdrukking: ‘het zuid’ is het prostitutiekwartier. Het is, zal men zeggen, om te lachen.)

Schunnig_4Schunnig_1Schunnig_2Schunnig_3
Advertenties