het logge beeld

door johan_velter

We zijn het gewoon: een woord kan gesplitst worden, een alinea kan op een volgende pagina verder gaan, een hoofdstuk bevat meerdere bladzijden. Er is willekeur: de enige orde is dat de zin logisch is. ‘Logisch’ is het laatste woord van pagina 24, ‘is’ het eerste van pagina 25. In ons hoofd is er eenheid: de abstractie van het lezen laat toe dat de materiële vorm, de bestanddelen minder belangrijk worden. De tekst geeft de regie over aan de lezer: de voortgang speelt zich af op een andere plaats dan het boek.

Hoe verschillend is het beeld. We zijn al geïrriteerd als een prent over twee tegenoverliggende pagina’s afgedrukt is. Er is geen eenheid meer en misschien missen we wel veel. Dat een beeld –hoe logisch opgebouwd het ook mag zijn, ja zelfs, hoe realistisch het ook mag zijn (hoofd met oren en ogen, handen, benen en voeten)- op twee opeenvolgende bladzijden zou afgedrukt staan, is ondenkbaar. Ja, een teken van barbarisme. De eenheid van het beeld is hier in het geding en niemand mag daar aan raken. De integriteit van een lichaam, de fysieke onaanraakbaarheid. Het simpele van een beeld: het is wat het is. De autonomie van het beeld: weg van de kijker.

Het_logge_beeld_1Het_logge_beeld_2
Advertenties