denicolai & provoost: sunday # 004

door johan_velter

Sunday_004

Simona Denicolai (1972) en Ivo Provoost (1974) hebben de vierde editie van Sunday verzorgd ( morepublishers.be ). Hun werk heet ‘Times’. Sunday is een tweemaandelijkse uitgave van Morepublishers. Een kunstenaar (of een duo) werkt met een voorgeschreven ‘format’: een A1-poster wordt geplooid tot een A4 en in een omslag gepresenteerd. Het colofon wordt los bijgevoegd. De oplage bestaat uit 100 exemplaren. Vorige kunstenaars waren: Mark Luyten, François Curlet en Sophie Nys.

Denicolai en Provoost verwijzen naar de krant, als onderdeel van de massacultuur, en tegelijkertijd naar de artistieke wereld, het gewone wordt getransformeerd. (Hoeveel beeldende kunstenaars hebben al de letters, de woorden vernietigd, overschilderd, onleesbaar gemaakt? Er is een concurrentie tussen tekst en beeld.)

Er zijn tekeningen (die de gebruikelijke foto’s vervangen). De voorpagina doet denken aan het nieuws over de eruptie van de IJslandse vulkaan. De volgende pagina’s tonen een boom, een huis, een sterrenhemel, een kerktoren. De tekeningen zijn snel en simpel. We zien het getekend raster en de penseelstreken. Er zijn geen resten van woorden te bemerken: de strepen verbergen/vernietigen geen woorden: ze zijn zichzelf.

Door deze simpele structuur zien we de simpelheid van de informatie, de snelheid van het verval. De kunstenaars trekken een massaproduct de kunstwereld binnen. Er is een transformatie van informatie naar louter object. Verander de functie en ook de inhoud wordt gewijzigd. De utilitaire wereld wordt omgezet in een esthetische. Er zijn: het papier en een vorm.

Bij vorige projecten hebben de kunstenaars een krant uitgegeven om hun artistieke productie te verklaren –zij staan niet in die traditie die kunst monddood maakt. Ze verwijzen daarmee naar de tijd dat een krant een avantgarde-functie kon hebben. Niet alleen op politiek maar ook op artistiek en maatschappelijk vlak. De krant (als opvolger van het pamflet en het periodiek) was een vervoermiddel van ideeën. Men wilde overtuigen en veranderen. Denicolai en Provoost tonen met dit project de omgekeerde wereld. Een krant is inherent verbonden met het bestaan van een publieke ruimte. Door de krant nog enkel als een object te presenteren, maken ze de relatie tussen het zwijgen en het spreken problematisch. De kunstenaars doen ons afvragen wat het verschil is tussen de tekstproductie van de huidige krantenwereld en de strepen van het duo: welke informatie worden we voorgeschoteld?

Advertisements