en de laffe heuvels blijven in de verte

door johan_velter

Elisabeth_tonnard_4

Een kamer waar zinnen op papier worden geschreven. Losse feiten, beelden, bewegingen die gedachteloos opkomen. Wat is archetypisch? Wat is functioneel? Waarom dit en waarom niet dat? Jaren later roept Elisabeth Tonnard een landschap op, een landschap dat een mentaliteit is, een mentaliteit die een verlangen wordt, een verlangen dat zich nooit volledig laat realiseren. Er wordt een verveling beschreven die zindert van het mogelijke. Tussen de regels (ook typografisch zichtbaar gemaakt) gloort iets. Maar wat? Het is de tussentijd. Voorlopig nog de eindeloze luchten, de mateloze tijd en de dingen die de wereld bouwen.

Een nostalgie naar melancholie.

Johan Deumens toont boeken van haar op ‘The 2009 Editions|Artists Book Fair’ te New York van 5 tot 8 november.

Volgende week verschijnt bij Druksel ‘De wereld zou meeuw’, een gedicht van Elisabeth Tonnard.

Advertenties