trots

door johan_velter

Gerard Mortier is er trots op: zijn jaren in de Parijse opera zijn goed verlopen. ‘Er is ook een nieuw en jong publiek gekomen, de gemiddelde leeftijd van de Bastille ligt rond de veertig jaar.’ Voor oude mensen is veertig jaar jong, in een maatschappelijkdebat is dat géén jong publiek. En over ‘nieuw’ zal ook wel het een en ander te melden zijn. Altijd nieuwsgierig hoe men dat meet. Hoe kan opera een maatschappelijk relevant instituut zijn met zulke geldbedragen, met zulk beperkt publiek, met zulke leeftijdstructuur, met een materie die niet meer leeft? Hetzelfde kan gezegd worden van het theater, het bibliotheekwezen, de literatuur. Er is de laatste jaren een professionalisering opgetreden in de culturele sector, managementwoorden werden geïntroduceerd, lonen werden aangepast. En toch gaan al deze instellingen achteruit. Er is een maatschappelijke reden maar ook een intern-organisatorische. De managers hebben eraan bijgedragen de cultuur om zeep te helpen. Ethisch zijn ze, de culturelen. Misschien moet ook hier de vraag gesteld worden: als pretenties niet waar gemaakt zijn, waarom moeten dan nog die lonen uitbetaald worden?

Advertenties