kurt duyck

door johan_velter

Vorige week was het ‘Open ateliers’ in Gent. Wat is erger dan oude rommel? Hedendaagse rommel. Veel mensen die willen bouwen, bezig zijn met blokken. En zelfs als je dit werk nog nooit gezien hebt, dan toch heb je de indruk dat je het al gezien hebt. Een zelfde gevoel overvalt je dikwijls ook in het SMAK: tweedehandse smaak.

Ik hou wel van vuile schilders. Het is precies alsof ze niet te dichtbij het doek willen komen en van op afstand met penseel en verf werken. Distinctie tussen canvas en persoon is in de kunst altijd lovenswaardig. Achteloosheid die geen naïveteit is. Zij die hun ziel bloot leggen zijn dikwijls niet meer dan het blote. En plagiëren: niet de gevoelens zijn creatief wel de kennis.

Kurt Duyck schildert ingewanden. Hij doet dat niet op de manier van een Soutine. Geen hompen vlees of culinaire gerechten. Hij schildert het menselijk lichaam als een structuur in de ruimte en met kleuren die niet natuurlijk hoeven te zijn. Als jonge schilder heeft hij plattegronden geschilderd. L’homme machine. De fascinatie voor het levende, voor dat wat gedachteloos functioneert. Er hing in zijn atelier ook een tekening. De vormen doen denken aan de jaren vijftig, Léger. Er is een vrolijkheid van kleuren. Een optimisme die kracht geeft.

Kurt_duyck_atelier_2008Kurt_duyck_atelier_2008_3
Advertenties