fysiek en mentaal

door johan_velter

Er wordt internationaal geklaagd over de literaire krantenbijlagen. Ze worden afgeschaft of erger, ze vertellen prietpraat. Ook in Vlaanderen is het al lang zover. Over De Standaard een andere maal. Vandaag De Morgen. De bijlage van woensdag 20 augustus.

Marnix Verplancke bespreekt ‘De witte tijger’ van Aravind Adiga, zonder te verwijzen naar Walter van den Broeck, of iets te melden over de vertaling.

Joseph Pearce noemt Hannah Arendt een ‘filosofe met profetische gaven’. Dat Arendt de laatste jaren gevierd wordt, zegt veel over de toestand van de filosofie. Pearce schrijft over haar het volgende – onbegrijpelijke: “Zo beschouwde ze zichzelf geen filosofe, maar een politiek theoreticus, want denken alleen vond ze niet genoeg. Wie de behoefte had om te begrijpen, diende ook met beide voeten in de wereld te staan.’ Tja. Ook de volgende zin heeft een eigenaardige logica: “Maar net zoals ze Joods was, was ze ook Europees. En precies omdat ze beide was, bevond ze zich in de unieke positie om de maatstaf te nemen (sic) van de verworvenheden van zowel de Joodse als de Europese geschiedenis.” En was ze ook nog een “bewuste paria”. We weten nog altijd niet waarom Arendt een filosofe genoemd kan worden.

Dan Dirk Leyman die de ambitie lijkt te hebben de Martin Ros van het allerlaagste land te worden. Elke tekst wordt hilarisch als je de gezwollen taal ook letterlijk voor je ogen ziet gebeuren. Ik citeer alleen maar woorden. ‘De smachtende groupies van Lord Byron.” “overvloedige lading fanmail”, “zwijmelende bewondering”, “nogal wat dames namen zich voor om het immer gebroken hart van de dichter eigenhandig te helen.” [En nee, dit is niet als grap bedoeld.] Over Catherine Millet: “In Frankrijk doft de literaire wereld zich weer op voor de rentrée littéraire, de jaarlijkse bevloeiing van de boekhandel …”. “Over de tongen rolt intussen vooral de terugkeer van Catherine Millet …”; “een bijna oneindige sliert partouzes en orgieën …”; “het boek [van Henric] waarin hij Catherine Millet in geuren en kleuren én in zwart-witfoto’s portretteerde.” “Ze trekt zich meer en meer in zichzelf terug, fysiek en mentaal.”

Dezelfde auteur ook over ‘Het einde van de standaardtaal’ van Joop van der Horst. Hier komen we later nog op terug.

Het enige relevante stuk is een artikel van Jeroen Theunissen over Rodolfo Walsh.

Intellectueel Vlaanderen is weer gesterkt.

Advertenties